Veel aan het hoofd

In oktober 2017 kregen mijn vader, moeder, broer en ik te horen dat mijn vader kanker had en niet meer ging genezen. Een maand na de diagnose begon ik zijn ziekteproces te fotograferen. Ik verschuilde mij achter mijn camera, dat bleek voor mij de manier te zijn om hiermee om te gaan.

Het meemaken van zo’n gebeurtenis kan veel stress geven, wat verschillende symptomen met zich mee kan brengen. Eenieder zal hier op verschillende manieren op reageren. Bij mijn moeder pakte de verf niet meer bij haar uitgroei, ik verloor veel haar door de spanning en door de chemo werd het haar van mijn vader ook dunner. Na het overlijden van mijn vader knipte mijn broertje zijn lange lokken af.

Mijn moeder en ik besloten om ons haar te doneren aan iemand die een pruik nodig heeft. Het afknippen van ons haar voelt als een nieuw begin, een andere periode in ons leven; namelijk het leven zonder een vader en echtgenoot. De weergave van tijd die bij mijn moeders haar te zien was, is verdwenen. Het is tijd om nieuwe herinneringen te maken.

Dit project is opgedragen aan:

Peter Ruijs
07-03-1957
13-06-2018